Down Sendromlu Çocuklara Yaklaşım

Down sendromunu hastalık olarak değerlendirmekten ziyade genetik bir anormallik olarak ifade edebiliriz.

Vücuttaki yanlış hücre bölünmesi sonucu meydana gelen bir durumdur down sendromu yani otizm.

Down sendromu tedavisi yoktur, bu durum kabullenilmek zorundadır.

Down sendromu, bireylerde ileri derecede zeka geriliğine sebep olmaktadır.

Fakat down sendromlu bireylere karşı bilinçli bir tutum sergileyerek iyi bir eğitim almalarını sağlayabiliriz.

Eğitimden kasıt, bu bireyleri kişisel ihtiyaç ve gereksinimlerini karşılayabilecek düzeye getirmek, var olan kapasitelerini çıkarılabilecek en son noktaya ulaştırmaya çalışmak ve özgüvenli bir şekilde kendileri sevmelerini başarmaktır.

Bu şekilde olduğunda toplum içerisinde uyumlu ve mutlu kişilikte bireyler olabilirler.

Ayrıca down sendromlu çocuklara karşı yaklaşım tarzı da fazlası ile önemlidir.

İlk olarak onları farklılaştırmaktan kesinlikle uzak durmalısınız.

Down sendromu bebekler de normal bir bireymiş gibi kabullenmeli ve onlardan her daim beklenti içerisinde olduğunuzu onlara hissettirmelisiniz.

Yapabilecek oldukları şeylerden daha fazlasını becerebileceği hissini onlara geçirebilmeli ve hep daha fazlasını yapabileceklerini düşünmelerini, özgüvenlerini arttırmalarını sağlamalısınız.

Down sendromlu bireylerin sosyal ve fiziksel gelişimleri de zihinsel gelişimlerinden öndedir, bu nedenle de büyük gösterirler.

Down sendromu görülen çocuklarda iç ve dış çevreden gelen uyarıcılara karşı bir duyarlılık söz konusudur.

Bu dönemlerde çocukların hareket gelişimine katkı sağlayacak egzersizlerle işitsel ve görsel uyarıcılarla desteklenmelidir.

Bu durumlarda işin büyük bir çoğunluğu ebeveynlere yani anne ve babaya düşüyor.

Down sendromlu çocuklar diğer çocuklara kıyasla daha fazla sevgi, şefkat ve yardıma ihtiyaç duyarlar.

Bu yüzden sık sık kucağınıza almalı, ilgisini çekebilecek konular hakkında konuşmalısınız.

Çocuğun gelişimi için bir uzmandan da yardım alınmalıdır ancak belli bir noktadan sonra aile devreye girmelidir.

Çünkü; uzman, çocuğun belli bir kapasite ve düzeye ulaşmasında tek başına etkili olamaz.

Dolayısıyla annenin ve babanın bu eğitim süresine aktif bir şekilde katılması önemlidir.

CEVAP VER